donderdag 10 augustus 2017

Droogvallen in Spanje


Ja, het kan echt. Nou ja droogvallen, een half uurtje met de kiel op de bodem. Met een beetje harde noordenwind in combinatie met springtij gaat er toch snel iets meer water weg dan gedacht. De Liefde vindt dat overigens geen enkel probleem met haar lange kiel.

We liggen inmiddels in Ria de Arousa en genieten van elke baai die beschutting geeft tegen de soms flink aantrekkende “Portugese Noord”. De wind waait hier namelijk in de zomer vrijwel altijd uit het noorden. Behalve voor diegenen die haast hebben om naar het zuiden te komen. Nu hebben wij natuurlijk helemaal geen haast, en dus hebben wij de wind gewoon in de rug.

De eerste baai die we hier bezoeken, is de baai net ten noorden van Santa Uxia De Ribeira. We liggen vlakbij het strand samen met nog een aantal Nederlandse schepen (Elisabeth, Maximo, Vagebond, Fastus en de Win2Win). Na een nachtje besluiten we deze ankerplek te verlaten en een iets meer beschutte baai op te zoeken. De plek is op zich prima, maar er komt zo nu en dan wel wat swell door.
We varen naar een vijf mijl verderop gelegen baai waar geen golfje naar binnenkomt. Samen met drie andere schepen, de Dina Helena heeft hier ook het anker laten zakken, besluiten we om een strandborrel te doen. Aangekomen op het strand, ligt ons dekentje nog niet op de grond of een strandwacht komt met flinke stappen op ons af om kenbaar te maken dat dit toch niet de bedoeling is. Helaas blijken de regels zo te zijn dat je hier wel vanaf het strand het water in mag, maar niet vanaf het water het strand op mag komen. Femmie had de vorige dag bij Ribeiro ook al zo’n ervaring toen ze vanaf de boot naar het strand zwom en op het strand meteen weer werd weggestuurd omdat dit toch echt niet mag.
Na wat onderhandelingen met de strandwacht blijkt er geen schot in de zaak te komen en wij besluiten spontaan om te gaan voor een “bijnaophetstrandborrel” beter gezegd boeiborrel. Een honderdtal meters vanaf het strand liggen namelijk wat boeien en wij binden onze dinghy’s daar aan vast en zo hebben we uiteindelijk toch een zeer geslaagde borrel.

Jawel hoor, Femmie staat er ook op.
De volgende dag zeilen we, na de wacht goed verdeeld te hebben, naar een twee mijl verderop gelegen baai. Volledig uitgeput en vervuild door het zware weer, kunnen we nog net uitwijken voor een paar rotsen onder water en laten we samen met SY Elisabeth, ook uit Edam overigens, ons anker voor prachtig strandje vallen. We genieten maar weer eens van het weer en ook kunnen we zonder problemen met de dinghy naar het strand om wat inkopen in het dorpje te doen.


Na een rustige nacht met nagenoeg geen wind zeilen we naar een baai om de zuidpunt van Isla de Arousa. Ons anker ligt nog maar net in de grond of Familie Dolfijn zwemt vlak langs de boot om ons te begroeten. Het is hier flink ondiep, maar dat lijkt geen probleem voor ze. Als ’s avonds het water weer zakt houden we voor de zekerheid toch de dieptemeter in de gaten. We hebben berekend dat er nog zo’n twintig centimeter water onder de kiel blijft staan. Helaas blijkt onze berekening niet helemaal juist want een kwartier voor tot een kwartier na laagwater liggen we met de kiel op de bodem. Wel weer een aparte ervaring, die we met De Liefde nog niet beleefd hebben.


Gisteren, 9 augustus, zijn we naar de marina van Vilagarcia de Arousa gezeild en nu liggen we prinsheerlijk in een box te wachten op Sjoerd. Het is overigens sinds La Coruna weer de eerste haven waar we liggen. Sjoerd komt vandaag vanuit Nederland naar Vilagarcia. Een lange trip met vliegtuig, bus en trein. We kijken natuurlijk uit naar zijn komst.

En voor de Edammers...zelf hier zijn fans.

Positie:
42 35' 59.98" N
008 46' 08.62" W

vrijdag 4 augustus 2017

Camariñas - Muros


Om maar meteen de gevleugelde woorden van de rasamsterdammer Paul (Eetcafé De Ouwe Blauwe) in huis te vallen; “Wat een pl…..weer hè?”. We liggen in Ria de Muros bij Muros en de afgelopen paar dagen was het heerlijk weer. Tot gisteravond de mist binnentrok en het vannacht begon te regenen. Het zit nu helemaal potdicht en het motregent regelmatig. Kortom een dag om binnen te blijven. Maar het is marktdag vandaag in Muros en gaan toch naar de kant om wat inkopen te doen.

Dinsdag 1 augustus zijn wij vertrokken uit Ria de Camariñas. Samen met de Fastus een stukje verder naar het zuiden. De wind, nou wat er voor door moet gaan, hebben we mee en we zeilen in een ouwe mannen tempo richting de beruchte Kaap Finisterre, onderdeel van Costa da Morte (de kust des doods). In 2002 heeft de olietanker Prestige hier schipbreuk geleden en voor een enorme olieramp gezorgd. Daar is nu niks meer van te merken, maar het blijft een kaap de die indruk wekt.



Na Finisterre verleggen we de koers iets oostelijker en zeilen na een tijdje rustig Ria de Muros in. We vinden een mooie ankerplek vlakbij het haventje van Muros.

We zijn niet de enigen hier. Naast ons ligt de SantanA met de Nederlandse bemanning Jan en Trees die al bijna zeven jaar de wereld rond zeilen en nu langzaam op de terugweg zijn naar Nederland. Als we met de dinghy langsvaren, worden we direct aan boord uitgenodigd en meteen overstelpt met de prachtige belevenissen die zij de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Wat een lieve mensen heb je toch!
De volgende dag komen ook de Maximo, Vagebond en de Fastus in de baai ankeren en zo liggen er ineens vijf Nederlandse boten hier. Samen besluiten we om ’s avonds met elkaar tapas te gaan eten in het dorp.


Het wordt een gezellige Hollandse avond en na wat lol met de dinghy’s op de terugweg vallen we als een roos in slaap en worden de volgende dag door de regen gewekt.

En omdat foto's vaak meer zeggen dan woorden (grotere afbeeldingen? Even op de foto klikken.):


 

 



 


 

 

 

Positie:
42 46’ 51.54” N
009 03’ 28.55” W

dinsdag 1 augustus 2017

La Coruña - Camariñas

We liggen weer achter ons anker. Geen swell, geen deining alleen maar een prachtig uitzicht op de groene heuvels rondom Camariñas. Na onze aankomst in La Coruña zijn we meteen naar Momos, de bekende tapasbar in Coruña gegaan. Dat is achteraf eigenlijk maar goed ook, want de dag erna waren alle winkels en bars gesloten en zat een tapasdinertje er dus niet in.




Na twee dagen in de marina hebben we het daar wel gezien. We verhuizen naar de ankerbaai ten zuiden van de marina. Maar niet voordat de miezerregen is gestopt en het zicht beter is geworden. Eigenlijk is het gewoon een soort Hollandse druilerige dag. Het anker valt en we hebben meteen Nederlandse buren. De Maximo ligt daar inmiddels ook. Zij gaan de volgende dag naar Santiago de Compostella, terwijl wij voor een dagje luieren op de boot kiezen. De zon schijnt uitbundig, om ons heen varen vele windsurfers en Monique en Femmie nemen zelfs een duik in het volgens Peter iets te koude water.

Die avond besluiten we om de volgende dag ook naar Santiago de Compostella te gaan. Hoewel we eigenlijk niks met de Santiago’s en Lourdes van deze wereld hebben, willen we toch een kijkje gaan nemen. De luxe trein brengt ons in veertig minuten naar Santiago. Het is een frisse dag en eigenlijk zijn we een beetje te zomers gekleed. Maar we slaan ons er zoals gewoonlijk weer doorheen. De kathedraal van Santiago staat voor een deel in de steigers en dat maakt zo’n gebouw toch minder fotogeniek. Binnen in de kerk is het heel druk met pelgrims die aan de wijze van lopen al een hele tippel achter de rug hebben. Het altaar is omgeven door oneindig veel bladgoud wat het niet echt mooier maakt. Het orgel vinden we daarentegen wel weer mooi.


In de drukte is het opvallend dat de meerderheid van de mensen heel jong is. Dat verwacht je dan weer niet. Tenminste wij niet. Het historische centrum van Santiago is prachtig en toevallig is er een uitstalling van oldtimers vlak voor de kathedraal. Na een lunch in eetcafé Paris nemen we de trein terug naar La Coruña.



De boot ligt, ondanks de inmiddels forse wind, gelukkig nog veilig achter haar anker.
Net als de eerste nacht, hebben we de tweede nacht ook wat last van de golven die veroorzaakt worden door de vissersschepen die al vroeg uitvaren voor de nieuwe vangst van de dag. We vertrekken om acht uur, net na zonsopgang, richting Camariñas. De verwachte windrichting is niet heel erg gunstig, maar met een beetje mazzel is toch alle bezeild. Helaas komt de verwachting niet helemaal uit en moeten we deel van de tocht toch de motor bijzetten. Als we de laatste kaap ronden, kan Yan weer uit en zeilen we voldaan de prachtig baai van Camariñas met de in pastelkleuren geschilderde huisjes binnen. Het anker valt in drie meter water naar de bodem en het grote genieten kan weer beginnen.


Positie:
43 08'  00.36" N
009 10' 25.29" W