Een decennium aan boord.

"Wat liggen we hier weer lekker", zegt Monique, onder het genot van een ochtendbakkie en de net vanachter de klif tevoorschijn gekomen zon. Het is juli 2025 en we realiseren ons dat we, met een korte onderbreking, waarover later meer, nu tien jaar aan boord zijn. De eerste zes jaar met z'n vijven, Minoes de poes, Femmie, Sjoerd, Monique en ik (Peter) op onze Island Packet 485 "De Liefde" en sinds 2021 samen met de twee katten Caleb en Murphy op onze Frans Maas Calypso 43 uit 1969.

Het idee dateert al van heel lang geleden en kreeg vaste vorm toen we de beslissing namen om ons hotel in Oostenrijk te verkopen. Zes onvergetelijke jaren hebben we net achter de rug. Inmiddels dertien jaar verder hebben we het er nog regelmatig over met de kinderen. Hoe leuk, druk, uitputtend en geweldig die tijd was.

En dan volgt een zoektocht naar het juiste bootje. Die tocht brengt ons langs een Hallberg Rassy in Turkije tot meerdere Oysters in Ipswich. De keuze valt echter op een Island Packet in Lelystad. We bedingen bij de koop nog een refit af en in juli 2012 is het dan zover. We nemen onze intrek op De Liefde. Ze past ons als gegoten. Geen teakdek, geen hydrauliek, een sterke romp en veel comfort binnen.

Net als ons eerste winter in Oostenrijk met groene pistes in januari, voorspellen we nu een eerste winter aan boord met twee elfstedentochten. Ver zitten we er niet naast. De rayonhoofden zijn die winter diverse keren bij elkaar geweest en wij verstoken 1800 liter diesel om het bootje warm te houden. Ondanks de cv installatie en speciaal ontworpen ventilatiesysteem, merken we dat het best vochtig kan zijn op een relatief kleine ruimte met vier personen. 

 

Voor de volgende winter moet daar dus wat aan gedaan worden. Na de zomervakantie besluiten we om een groot deel van het interieur te verwijderen en de binnenzijde van de romp in zijn geheel te voorzien van een isolatielaag. Weken zijn we in de weer met isolatieplaten en contactlijm. De tweede winter blijken onze inspanningen niet voor niks te zijn geweest. Hoewel de winters erna ook minder streng zijn, verstoken we nooit meer zoveel diesel als die eerste "poolwinter".

 

Omdat de kinderen allebei nog op school zitten, kiezen we ervoor om niet meteen voor jaren te vertrekken. Wel zeilen we veel in de weekenden, schoolvakanties en in de zomer zeilen we zes tot acht weken naar onder andere Bretagne, de Oostzee en de Engelse zuidkust.

Als Sjoerd, zijn vwo heeft afgerond, vertrekken we voor een rondje Atlantic. Femmie, ze is dan 13 jaar, gaat mee en doet onderweg twee vwo via de Wereldschool. Helaas is Minoes de poes dan al overleden. Sjoerd komt regelmatig over en zeilt de laatste vier maanden zelfs onafgebroken mee. We zeilen via Spanje, Portugal, Marokko, Senegal, Gambia en Suriname naar de Carieb. Hoogtepunten tijdens die reis zijn voor ons ongetwijfeld de geweldige gastvrijheid in Marokko, de prachtige natuur en mensen in West Afrika en de confronterende geschiedenis van Suriname. In de Carieb besluiten we om de boot te verkopen en om na zes jaar bootleven weer in een "gewoon" huis te gaan wonen. 

Binnen twee weken hebben we de boot al verkocht aan een Amerikaan, die vraagt of we de boot voor hem naar Annapolis willen brengen. Dat vinden wij een mooi plan. Ten eerste omdat we dan nog fijn een paar maanden door kunnen varen en ten tweede is het vanuit Amerika een stuk makkelijker om onze enorme verzameling spullen te laten verschepen naar Nederland. 

Terug in Nederland hebben we al snel ons droomhuis gevonden in ons geboortestadje Edam. Een geweldig rijksmonumentje aan het water. Wat wil een mens nog meer............nou, een boot. Na een half jaar zitten we in de huiskamer op de bank en kijken elkaar aan. Is dit het? En allebei realiseren we ons dat het niet is wat we ervan dachten. En dus wordt de Ipad weer ontgrendeld om de vele bootjesverkoopsites te bekijken. 

Wat willen we, groter, kleiner, oud, nieuw? Het duurt even voordat, midden in coronatijd, er een bootje verschijnt waar we wel warm van worden. Op een veilingsite staat een Frans Maas Calypso 43, en die ziet er op de plaatjes helemaal niet zo bijster slecht uit. Op naar de kijkdag in Breskens. Van buiten ziet ze er geweldig uit. Nette zeilen, een nieuw dek, een robuuste uitstraling en toch polyester. Binnen is het anders. Door het recent nieuw aangebrachte dek, is een groot deel van het interieur niet meer aanwezig. Kortom, hier is werk aan de winkel. Het is coronatijd, we hebben geen werk, dus dat komt eigenlijk wel mooi uit allemaal. Als het lukt om het hoogste bod uit te brengen, begint de megarefit. Na een jaar gaan we al aan boord. Nog twee jaar stoppen we ieder uurtje in onze nieuwe liefde. Als het einde nadert, worden onze nieuwe zeilplannen ook concreter.

Het plan is om voor onbepaalde tijd zonder plan te vertrekken. Juli 2023 vertrekken richting het zuiden. Via Bretagne, de ria's en de Portugese kust komen we eind oktober aan in de Algarve. We besluiten de winter hier te blijven. In de maanden die volgen, zeilen we langs de kust en genieten we met volle teugen. In het voorjaar zeilen we via Porto Santo en Madeira naar de Canarische Eilanden waar we in juni aankomen in Las Palmas. Geheel tegen de verwachting in bevalt het ons hier zo goed, dat we hier bijna een jaar later pas vertrekken. Sinds ons vertrek heeft het wandelvirus ons gegrepen. Op Gran Canaria en dat weet (gelukkig) bijna niemand is het zo prachtig dat je vrijwel onbeperkt kunt wandelen door de overweldigende groene natuur. In juni 2025 laten we Las Palmas dan toch achter ons en zeilen met een paar tussenstops naar La Gomera. En hier liggen we dan achter ons anker en alweer twee jaar onderweg. Het volgende decennium lonkt!