zaterdag 19 augustus 2017

Vilagarcia - Baiona

En de paella is weer lekker! Vandaag zijn we aangekomen in Baiona net buiten Ria de Vigo aan de zuidzijde. Met drie grote marina's een echt watersportcentrum. We liggen hier samen met de Dina Helena van Henk en Marja en de Maaike Saadet van Jacco en Jannie. 1 april tijdens de vertrekkersbijeenkomst in Enkhuizen lagen we toevallig ook naast/achter elkaar.

Nadat we Sjoerd hebben opgehaald vanaf het station in Vilagarcia zijn we de volgende dag doorgevaren naar San Vincente del Mar. Om twee redenen. Ten eerste omdat hier een hele mooie rustige baai is en ten tweede omdat Sjoerd uit Nederland een lier heeft meegenomen voor de bemanning van de Vagebond. Zij hebben nogal pech gehad met een van de lieren op de mast. Bij het op spanning brengen van een val is een lier afgebroken en dus is er met spoed een nieuwe lier gewenst. Het was even sjouwen, maar dat vond Sjoerd geen probleem. Ook de Vagebond ligt daar en zo kan Sjoerd de meegenomen lier overhandigen. Vanzelfsprekend zijn ze heel blij dat Sjoerd dit heeft kunnen doen voor ze.

We zijn tijdens ons bezoek aan de Spaanse Ria's nog niet veel in het Nationale Park geweest. Maar nu komt het er toch van. Vandaag gaan we naar Ons. Ons maakt deel uit van het nationale park Atlanticas de Galicia en je mag hier alleen ankeren als je een vergunning hebt. Deze kan je via het internet aanvragen. Op de dag zelf moet je nog wel even aangeven waar je gaat ankeren. Nadat we het anker hebben laten vallen, varen we met de bijboot naar het strand om samen met Peter en Jacqueline van de Elisabeth een wandeling rond het eiland te maken.

Vanzelfsprekend kiezen wij Hollanders er weer voor om op het heetst (32 graden) van de dag een wandeling te beginnen. Halverwege vinden we gelukkig een terras met uitzicht en voldoende vloeibaars zodat we ook de tweede helft van de wandeling met goed gevolg kunnen volbrengen. Tijdens het tweede deel komen we over de top van het eiland met vuurtoren. De vuurtoren hadden we de avond ervoor al goed gezien vanaf onze ankerplek bij San Vincente del Mar.

Gezien de windverwachtingen besluiten we om de nacht niet bij Ons door te brengen, maar naar Ria de Pontevedra door te zeilen. Het is een stukje van vijf mijl en als we de baai indraaien, wanen we ons in Ibiza of Llorett de Mar. Vele waterfietsen, kano's, waterscooters, bananen achter een speedboot en zelfs een "parachuteboot" varen/drijven om ons heen. Toch gooien we het anker uit en hopen dat de zon snel onder gaat, zodat het wat rustiger wordt. En inderdaad als het even later wat donkerder wordt, is de baai leeg en genieten we van een heerlijk avond. Om de Ibizasfeer er een beetje in te houden draaien we wat "foute" nummers uit de jaren 70-90 en zetten we ons ledlampje in de kuip op discostand. Vooral Femmie kan bijna niet meer stoppen met lachen. Sjoerd heeft voornamelijk last van plaatsvervangende schaamte.

In Ria de Pontevedra moeten we vooral het plaatsje Combarro bezeoeken. Tenminste dit horen we van verschillende zeilers om ons heen en ook de pilot geeft aan dat dit een must in de ria's is. Na enkele mijlen op de motor door gebrek aan wind, komen we aan in een ondiepe baai vlakbij Combarro. Vanaf de baai ziet een en ander er nog niet zo uitdagend uit. Als we even later met de dinghy naar het dorp zijn gevaren, blijken alle aanprijzingen niet voor niks geweest. We lopen kris kras door het dorpje. De straatjes hebben we wat weg van Marken of het "Doolhof" in Volendam. Vooral de nogal merkwaardige opslagplaatsen (Horreos) in vrijwel elke tuin zijn opvallend.

De volgende morgen vertrekken we uit de Spaanse Ria's naar Baiona waar we nu dus samen met twee andere Nederlandse schepen liggen. En ook hier krijgen we bezoek van een groep dolfijnen op de ankerplaats.

Positie:
42 07.080' N
008 50.467' W

Helaas geen foto's omdat de internetverbinding, zelfs 3G, te traag is.

donderdag 10 augustus 2017

Droogvallen in Spanje


Ja, het kan echt. Nou ja droogvallen, een half uurtje met de kiel op de bodem. Met een beetje harde noordenwind in combinatie met springtij gaat er toch snel iets meer water weg dan gedacht. De Liefde vindt dat overigens geen enkel probleem met haar lange kiel.

We liggen inmiddels in Ria de Arousa en genieten van elke baai die beschutting geeft tegen de soms flink aantrekkende “Portugese Noord”. De wind waait hier namelijk in de zomer vrijwel altijd uit het noorden. Behalve voor diegenen die haast hebben om naar het zuiden te komen. Nu hebben wij natuurlijk helemaal geen haast, en dus hebben wij de wind gewoon in de rug.

De eerste baai die we hier bezoeken, is de baai net ten noorden van Santa Uxia De Ribeira. We liggen vlakbij het strand samen met nog een aantal Nederlandse schepen (Elisabeth, Maximo, Vagebond, Fastus en de Win2Win). Na een nachtje besluiten we deze ankerplek te verlaten en een iets meer beschutte baai op te zoeken. De plek is op zich prima, maar er komt zo nu en dan wel wat swell door.
We varen naar een vijf mijl verderop gelegen baai waar geen golfje naar binnenkomt. Samen met drie andere schepen, de Dina Helena heeft hier ook het anker laten zakken, besluiten we om een strandborrel te doen. Aangekomen op het strand, ligt ons dekentje nog niet op de grond of een strandwacht komt met flinke stappen op ons af om kenbaar te maken dat dit toch niet de bedoeling is. Helaas blijken de regels zo te zijn dat je hier wel vanaf het strand het water in mag, maar niet vanaf het water het strand op mag komen. Femmie had de vorige dag bij Ribeiro ook al zo’n ervaring toen ze vanaf de boot naar het strand zwom en op het strand meteen weer werd weggestuurd omdat dit toch echt niet mag.
Na wat onderhandelingen met de strandwacht blijkt er geen schot in de zaak te komen en wij besluiten spontaan om te gaan voor een “bijnaophetstrandborrel” beter gezegd boeiborrel. Een honderdtal meters vanaf het strand liggen namelijk wat boeien en wij binden onze dinghy’s daar aan vast en zo hebben we uiteindelijk toch een zeer geslaagde borrel.

Jawel hoor, Femmie staat er ook op.
De volgende dag zeilen we, na de wacht goed verdeeld te hebben, naar een twee mijl verderop gelegen baai. Volledig uitgeput en vervuild door het zware weer, kunnen we nog net uitwijken voor een paar rotsen onder water en laten we samen met SY Elisabeth, ook uit Edam overigens, ons anker voor prachtig strandje vallen. We genieten maar weer eens van het weer en ook kunnen we zonder problemen met de dinghy naar het strand om wat inkopen in het dorpje te doen.


Na een rustige nacht met nagenoeg geen wind zeilen we naar een baai om de zuidpunt van Isla de Arousa. Ons anker ligt nog maar net in de grond of Familie Dolfijn zwemt vlak langs de boot om ons te begroeten. Het is hier flink ondiep, maar dat lijkt geen probleem voor ze. Als ’s avonds het water weer zakt houden we voor de zekerheid toch de dieptemeter in de gaten. We hebben berekend dat er nog zo’n twintig centimeter water onder de kiel blijft staan. Helaas blijkt onze berekening niet helemaal juist want een kwartier voor tot een kwartier na laagwater liggen we met de kiel op de bodem. Wel weer een aparte ervaring, die we met De Liefde nog niet beleefd hebben.


Gisteren, 9 augustus, zijn we naar de marina van Vilagarcia de Arousa gezeild en nu liggen we prinsheerlijk in een box te wachten op Sjoerd. Het is overigens sinds La Coruna weer de eerste haven waar we liggen. Sjoerd komt vandaag vanuit Nederland naar Vilagarcia. Een lange trip met vliegtuig, bus en trein. We kijken natuurlijk uit naar zijn komst.

En voor de Edammers...zelf hier zijn fans.

Positie:
42 35' 59.98" N
008 46' 08.62" W

vrijdag 4 augustus 2017

Camariñas - Muros


Om maar meteen de gevleugelde woorden van de rasamsterdammer Paul (Eetcafé De Ouwe Blauwe) in huis te vallen; “Wat een pl…..weer hè?”. We liggen in Ria de Muros bij Muros en de afgelopen paar dagen was het heerlijk weer. Tot gisteravond de mist binnentrok en het vannacht begon te regenen. Het zit nu helemaal potdicht en het motregent regelmatig. Kortom een dag om binnen te blijven. Maar het is marktdag vandaag in Muros en gaan toch naar de kant om wat inkopen te doen.

Dinsdag 1 augustus zijn wij vertrokken uit Ria de Camariñas. Samen met de Fastus een stukje verder naar het zuiden. De wind, nou wat er voor door moet gaan, hebben we mee en we zeilen in een ouwe mannen tempo richting de beruchte Kaap Finisterre, onderdeel van Costa da Morte (de kust des doods). In 2002 heeft de olietanker Prestige hier schipbreuk geleden en voor een enorme olieramp gezorgd. Daar is nu niks meer van te merken, maar het blijft een kaap de die indruk wekt.



Na Finisterre verleggen we de koers iets oostelijker en zeilen na een tijdje rustig Ria de Muros in. We vinden een mooie ankerplek vlakbij het haventje van Muros.

We zijn niet de enigen hier. Naast ons ligt de SantanA met de Nederlandse bemanning Jan en Trees die al bijna zeven jaar de wereld rond zeilen en nu langzaam op de terugweg zijn naar Nederland. Als we met de dinghy langsvaren, worden we direct aan boord uitgenodigd en meteen overstelpt met de prachtige belevenissen die zij de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Wat een lieve mensen heb je toch!
De volgende dag komen ook de Maximo, Vagebond en de Fastus in de baai ankeren en zo liggen er ineens vijf Nederlandse boten hier. Samen besluiten we om ’s avonds met elkaar tapas te gaan eten in het dorp.


Het wordt een gezellige Hollandse avond en na wat lol met de dinghy’s op de terugweg vallen we als een roos in slaap en worden de volgende dag door de regen gewekt.

En omdat foto's vaak meer zeggen dan woorden (grotere afbeeldingen? Even op de foto klikken.):


 

 



 


 

 

 

Positie:
42 46’ 51.54” N
009 03’ 28.55” W