Uiteraard wordt dit nog aangevuld.
Tot zover. Later meer over onze verdere plannen.
zondag 16 januari 2022
SY De Liefde II
Een korte introductie.
Sinds september 2020 zijn we weer in het bezit van een bootje. Ze heet De Liefde en is geboren in 1969 (mooi geboortejaar, zelfde als die van Monique). Het is een Frans Maas Calypso 43. Een stukje kleiner dan "De Liefde I", maar we zijn er niet minder blij mee. We hebben haar gekocht via een veiling en zijn sinds september 2020 druk met de restaurantie/renovatie/refit. Bij de koop zag ze er van buiten al redelijk tot goed uit. Van binnen was er slechts +/- 40% van het interieur aannwezig. Dit was nog het gevolg van het feit dat ze in 2010 een nieuw dek heeft gekregen. Alle teak en onderliggend mutliplex is toen verwijderd en er is een nieuw epoxy dek aangebracht. Zonder teak, wat wij een enorm voordeel vinden.
Het is nu januari 2022 en we zijn bijna 1,5 jaar verder. Mede door corona (weinig tot geen ander werk) hebben wij heel veel werk aan de boot kunnen verrichten. Veel is er ook nog te doen, maar de allergrootste klussen zijn geklaard. In willekerige volgorde onder andere: vaste buiskap, kuiptent, lazy bags (ja twee, want SY De Liefde is een ketch ofwel tweemaster), gehele bilge ontdaan van oude verflagen en nieuwe lagen aangebracht, nieuwe watertank, gehele schip geisoleerd, voorhut ingetimmerd, kajuit ingetimmerd, achterhut ingetimmerd, twee natte cellen ingetimmerd, alle elektra vervangen en nog veel meer om op te noemen. Kijk gerust onder het tabblad foto's voor een impressie.
donderdag 12 april 2018
Turks and Caicos - Bahama’s
Om de voortgang er een beetje in te houden, vertrekken we op 9 april richting de Bahama’s. Voortgang omdat we best een tijdje op de Bahama’s willen blijven, maar ook nog een deel van de oostkust van de Verenigde Staten.
Eerst maar eens uitklaren op de Turks and Caicos. Dit verloopt niet heel soepel. Volgens de pilot kunnen we bij de haven uitklaren. Als we voor de kust ankeren en met de dinghy naar de “marina” varen ontdekken we dat het kantoor van immigrations alleen op afroep bezet is. We spreken af voor de volgende morgen. Omdat de verwachte windshift al eerder in de nacht komt, besluiten we toch maar te vertrekken. We liggen nu immers aan lagerwal en in de volle deining. Niet fijn en te link, vinden wij. We proberen bij een volgend eilandje nogmaals om uit te klaren. Ook hier is deze mogelijkheid sinds de orkanen komen te vervallen. Na kort overleg besluiten we om te vertrekken zonder uitklaringsstempel.
De overtocht verloopt soepel en snel. We navigeren in de nacht tussen de zuidelijke eilanden van de Bahama’s door. Halverwege de nacht komen we een motorschip tegen met heel merkwaardige navigatieverlichting. Het schip ligt op tegenliggende koers, maar zelfs als het schip gepasseerd is en volledig achter ons vaart, zien we nog de groene en rode navigatieverlichting. Nogal verwarrend dus.
We zetten koers naar Clarence Town op Long Island. Volgens de pilot de eerste plek waar we in kunnen klaren. Het is al wat later op de middag als we het anker laten vallen. We besluiten meteen naar de kant te gaan om in te klaren. Maar wat blijkt, ook hier is er geen mogelijkheid om in te klaren. Van de havenmeester horen we dat het geen probleem is als we een nachtje blijven liggen en pas inklaren bij onze volgende stop. In de marina zwemmen veel haaien. Ze komen op de visresten af die de vissers in het water gooien als ze de vis fileren. Ze hebben dus geen enkele interesse in een dinghy met sappige europeanen.
Na een bak koffie in een kantine-achtig restaurant, besluiten we terug te varen naar De Liefde. De eerste kennismaking met de Bahama’s is dus nog niet heel positief. De volgende morgen vertrekken we naar George Town op Great Exuma Island. We hebben licht weer, maar kunnen toch het grootste deel zeilen. De aanloop van de baai ziet er heel spannend uit op de kaart. Boven de tien knopen wind kan er een swell ontstaan met gevaarlijke brekers. Als wij over de drempel varen is het windstil en we merken er dus weinig van. Tussen de klippen door zien we wel wat brekers, maar daar kunnen we voldoende afstand van houden. Het duurt even voor we een mooi plekje hebben gevonden, het is hier een stuk drukker, maar als we liggen, kijken we elkaar aan en weten het meteen, dit is zoals we de Bahama’s willen zien.
Inklaren gaat van een leien dakje, buiten het feit dat je wel even in de buidel moet tasten. Echter als je bedenkt dat de Bahama’s bij elkaar net zo groot zijn als het hele Caribisch gebied, dan vallen ook deze kosten goed te verklaren. Onze verklaring dat we rechtstreeks vanaf de BVI’s komen, gaat er in als zoete koek en dus lopen we al snel buiten met de gewenste stempels in het paspoort.
Eerst maar eens uitklaren op de Turks and Caicos. Dit verloopt niet heel soepel. Volgens de pilot kunnen we bij de haven uitklaren. Als we voor de kust ankeren en met de dinghy naar de “marina” varen ontdekken we dat het kantoor van immigrations alleen op afroep bezet is. We spreken af voor de volgende morgen. Omdat de verwachte windshift al eerder in de nacht komt, besluiten we toch maar te vertrekken. We liggen nu immers aan lagerwal en in de volle deining. Niet fijn en te link, vinden wij. We proberen bij een volgend eilandje nogmaals om uit te klaren. Ook hier is deze mogelijkheid sinds de orkanen komen te vervallen. Na kort overleg besluiten we om te vertrekken zonder uitklaringsstempel.
De overtocht verloopt soepel en snel. We navigeren in de nacht tussen de zuidelijke eilanden van de Bahama’s door. Halverwege de nacht komen we een motorschip tegen met heel merkwaardige navigatieverlichting. Het schip ligt op tegenliggende koers, maar zelfs als het schip gepasseerd is en volledig achter ons vaart, zien we nog de groene en rode navigatieverlichting. Nogal verwarrend dus.
We zetten koers naar Clarence Town op Long Island. Volgens de pilot de eerste plek waar we in kunnen klaren. Het is al wat later op de middag als we het anker laten vallen. We besluiten meteen naar de kant te gaan om in te klaren. Maar wat blijkt, ook hier is er geen mogelijkheid om in te klaren. Van de havenmeester horen we dat het geen probleem is als we een nachtje blijven liggen en pas inklaren bij onze volgende stop. In de marina zwemmen veel haaien. Ze komen op de visresten af die de vissers in het water gooien als ze de vis fileren. Ze hebben dus geen enkele interesse in een dinghy met sappige europeanen.
Na een bak koffie in een kantine-achtig restaurant, besluiten we terug te varen naar De Liefde. De eerste kennismaking met de Bahama’s is dus nog niet heel positief. De volgende morgen vertrekken we naar George Town op Great Exuma Island. We hebben licht weer, maar kunnen toch het grootste deel zeilen. De aanloop van de baai ziet er heel spannend uit op de kaart. Boven de tien knopen wind kan er een swell ontstaan met gevaarlijke brekers. Als wij over de drempel varen is het windstil en we merken er dus weinig van. Tussen de klippen door zien we wel wat brekers, maar daar kunnen we voldoende afstand van houden. Het duurt even voor we een mooi plekje hebben gevonden, het is hier een stuk drukker, maar als we liggen, kijken we elkaar aan en weten het meteen, dit is zoals we de Bahama’s willen zien.
Inklaren gaat van een leien dakje, buiten het feit dat je wel even in de buidel moet tasten. Echter als je bedenkt dat de Bahama’s bij elkaar net zo groot zijn als het hele Caribisch gebied, dan vallen ook deze kosten goed te verklaren. Onze verklaring dat we rechtstreeks vanaf de BVI’s komen, gaat er in als zoete koek en dus lopen we al snel buiten met de gewenste stempels in het paspoort.
zondag 8 april 2018
Turks and Caicos 2
Vandaag zijn we de lagune overgestoken naar het piepkleine eilandje French Cay. Een spannende tocht die we helemaal hebben kunnen zeilen. Af en toe slechts 40 cm onder kiel. Wel heel bijzonder.
Dit eilandje is een schoonheid. Meer dan een hoopje zand met wat lage begroeiing is het niet maar samen met het heldere water, de vele conch schelpen en de haaien langs het strand is het oogverblindend mooi. Op het strand ligt een klein houten zeilbootje. Als we voor anker liggen, varen we naar het eilandje en maken een wandeling. Er zitten naast de vele vogels ook veel leguanen.
Het zeilbootje op het strand is eigenlijk hartverscheurend. Het blijkt een vluchtelingenbootje uit Haïti. In het bootje ligt veel kleding, boekjes en mobiele telefoons. We worden er stil van.
Dit eilandje is een schoonheid. Meer dan een hoopje zand met wat lage begroeiing is het niet maar samen met het heldere water, de vele conch schelpen en de haaien langs het strand is het oogverblindend mooi. Op het strand ligt een klein houten zeilbootje. Als we voor anker liggen, varen we naar het eilandje en maken een wandeling. Er zitten naast de vele vogels ook veel leguanen.
Het zeilbootje op het strand is eigenlijk hartverscheurend. Het blijkt een vluchtelingenbootje uit Haïti. In het bootje ligt veel kleding, boekjes en mobiele telefoons. We worden er stil van.
Abonneren op:
Posts (Atom)







