Voor de auto vinden op maandag snel een koper, woensdag heeft Femmie de laatste schooldag en die avond zijn we natuurlijk ook bij de diplomauitreiking van Sjoerd. Op de valreep krijgen we het aanbod om de VW bus van een goede zeilvriend te lenen, zodat we comfortabel naar Purmerend kunnen (heel erg bedankt nog Ed!) Een fantastisch moment om je zoon zijn vwo diploma in ontvangst te zien nemen.
Maar dan........rond drie uur horen we voetstappen op de boot. We liggen niet gestapeld, dus er hoeft niemand over de boot. Monique springt direct uit bed en rent naar de kajuit. Er staat iemand op het voordek en Monique schuift het luik open en na enkele krachtermen die we hier maar niet opschrijven, rent de indringer via het achterdek, deels het water tussen wal en schip en de steiger, richting het havenkantoor. Daar duiken de twee personen, een persoon stond blijkbaar op de uitkijk, achter de stenen zeewering. Wij bellen meteen de politie en na enkele minuten zien we ze op de kade met een zaklamp zoeken. Ze komen niet bij ons langs, maar wel horen we dat ze iedereen op het plein wegsturen. Wij duiken, rillend van de kou, ons bed weer in en proberen nog wat te slapen. Dat lukt maar heel moeilijk. Immers, waar zijn we nu eigenlijk? Niet in een of ander eng land waar we heel vaak voor gewaarschuwd zijn in de afgelopen tijd, maar gewoon in het veilige Nederland. En toch gebeurt er iets, wat je absoluut niet wilt. Indringers op je boot.
Hoewel we al hadden besloten om die morgen te vertrekken richting Oostende, doet het afscheid van Vlissingen ons geen enkele pijn. Of we hier ooit terugkomen?




