donderdag 20 juli 2017

De eerste week (deel 1)

Veilig achter een meerboei wachten we de komende depressie af. De river Dart geeft ons de rust waar we naar op zoek waren sinds ons vertrek uit Monnickendam. Zondag de negende was het dan zover; ons uitzwaaimoment. Hoe lang hebben we hier niet naar uitgekeken? Eigenlijk op de kop af vijf jaar. Maar nu is toch echt de dag gekomen dat we vertrekken naar....... Amsterdam. Ja echt, Mokum wordt onze eerste stop. Niet omdat we niet verder durven, maar omdat we nog enkele dingen moeten regelen, zoals onze auto verkopen aan de eerste de beste straatsteen die we tegenkomen. Ook moet Femmie nog een tweetal toetsen op school doen voordat ze echt kan zeggen; mijn eerste jaar op de middelbare school zit erop.

Voor de auto vinden op maandag snel een koper, woensdag heeft Femmie de laatste schooldag en die avond zijn we natuurlijk ook bij de diplomauitreiking van Sjoerd. Op de valreep krijgen we het aanbod om de VW bus van een goede zeilvriend te lenen, zodat we comfortabel naar Purmerend kunnen (heel erg bedankt nog Ed!) Een fantastisch moment om je zoon zijn vwo diploma in ontvangst te zien nemen. 


Na een beetje onrustige nacht, onbewust lig je toch na te denken of je aan alles hebt gedacht, vertrekken we om zeven uur in de ochtend richting IJmuiden. We hebben besloten om er vandaag maar eens een aardige slinger aan te geven. Zonder wind op de motor met een flinke deining naar Vlissingen. Gek genoeg hebben we daar nooit aangelegd. Wel eens doorheengevaren aan het einde van de staandemastroute, maar overnacht niet. We leggen aan in de Michiel de Ruijterhaven. We ontdekken direct dat de kermis in de stad is. Morgen begint het, zegt de havenmeester en het duurt tien dagen tot half een in de nacht. Daar worden we dus niet zo blij van. Na een rustige nacht, verkennen we de volgende dag het mooie Vlissingen en kijken die dag natuurlijk meermaals over de Westerschelde. Maar dan begint de kermis, in den beginne is het nog kalm, maar al snel gaan alle geluidsremmen los. Gelukkig houden de kermisexploitanten zich netjes aan de voorgeschreven eindtijd en om half een is het ineens oorverdovend stil. 


Maar dan........rond drie uur horen we voetstappen op de boot. We liggen niet gestapeld, dus er hoeft niemand over de boot. Monique springt direct uit bed en rent naar de kajuit. Er staat iemand op het voordek en Monique schuift het luik open en na enkele krachtermen die we hier maar niet opschrijven, rent de indringer via het achterdek, deels het water tussen wal en schip en de steiger, richting het havenkantoor. Daar duiken de twee personen, een persoon stond blijkbaar op de uitkijk, achter de stenen zeewering. Wij bellen meteen de politie en na enkele minuten zien we ze op de kade met een zaklamp zoeken. Ze komen niet bij ons langs, maar wel horen we dat ze iedereen op het plein wegsturen. Wij duiken, rillend van de kou, ons bed weer in en proberen nog wat te slapen. Dat lukt maar heel moeilijk. Immers, waar zijn we nu eigenlijk? Niet in een of ander eng land waar we heel vaak voor gewaarschuwd zijn in de afgelopen tijd, maar gewoon in het veilige Nederland. En toch gebeurt er iets, wat je absoluut niet wilt. Indringers op je boot. 

Hoewel we al hadden besloten om die morgen te vertrekken richting Oostende, doet het afscheid van Vlissingen ons geen enkele pijn. Of we hier ooit terugkomen? 

zondag 2 juli 2017

We gaan op reis en nemen mee

Een van de laatste "grotere" klussen is de schoonmaak van onze "garage". Dus eerst alles er uit. Pfff wat sla je allemaal op in zo'n ruimte.


Peter heeft zich in de meest oncomfortabele posities moeten manoeuvreren om het vuil van de afgelopen tijd, zo'n twee jaar, te verwijderen.


Maar het wordt er wel heel schoon en netjes van. Morgen alles weer inruimen en dan kan dit ook weer van het lijstje.

zaterdag 1 juli 2017

We gaan niet......

We gaan niet meer werken!

Gisteren was onze laatste werkdag/opdracht voor Rederij De Nederlanden in Amsterdam. Een leuk vaartje met z'n tweeën op de Jacob van Lennep.


Niet schrikken als je op de foto klikt.......


Vanaf nu zijn we veertien maanden vrij. Een gek idee eigenlijk. Maar we zijn ook wel toe aan een "paar dagen" vrij. Afgelopen maanden hebben we nog veel uren gewerkt, met juni als hoogtepunt. Goed voor de boordkas, maar ook wel vermoeiend.

Tussen de bedrijven door hebben we nog een flink aantal klussen en klusjes gedaan en ondergaan. Dat laatste betreft onze laatste inentingen. Die vielen gelukkig, zoals vrijwel altijd, weer mee. We zijn nu beschermd tegen alles wat geen piraat 😉 heet.

Ook alle medicijnen zijn inmiddels aan boord.

Wat komen die lege nootjesbakken toch goed van pas. Bedankt rederijen!

De komende negen dagen worden besteedt aan echt de laatste klussen en inkopen. Daarbij gaan we, bewapend met nog meer lege nootjesbakken, ook nog even langs de molen om alle ingrediënten voor onze eigen broodbakkerij op te halen. De laatste jaren hebben we al veel broden gebakken en de juiste combinatie van ingrediënten is proefondervindelijk al uitgedacht. We genieten altijd van ons zelfgebakken brood.

Femmie is, as we speak, druk doende het laatste maak- en leerwerk voor school af te ronden. Komende week wordt nog een drukke week met verschillende toetsen en dan is ook zij klaar voor ons vertrek.

Sjoerd werkt de komende maand nog door om zijn reiskas aan te vullen. In augustus vliegt hij dan naar ons toe in Spanje/Portugal en vaart dan mee tot en met Marokko. Vanaf daar vliegt hij naar Midden Amerika voor een backpackreis en sluit zich vanaf Suriname weer aan bij ons.

Oh ja, nog even ter herinnering. Volgende week zondag 9 juli is ons uitzwaaimoment van 13:00 tot 15:00 uur. Als je nog niet hebt aangegeven dat je komt, dan zouden wij dat i.v.m. de te halen hapjes nog graag even horen. Alvast tot dan.