Ja echt, gewoon te veel. Alle indrukken die we elke dag
opdoen. Je weet het af en toe niet meer te plaatsen en bent gewoon toe aan een
paar uurtje zonder indrukken. De afgelopen tien dagen zijn wel een toppunt van
belevenissen geweest. Te beginnen met de oversteek van Ayamonte in Spanje naar
Rabat in Marokko en daarna onze roadtrip door Marokko.
We hebben het er net over met Jesse van de Bojangles, ja hij
zit even zonder Caren omdat zij op een heen-en-weertje naar Nederland is voor
blij familiebezoek, en ook met Floor en Casper van de Summerwind, die hier
vanmiddag binnen zijn gevaren vanuit Spanje.
 |
| Heerlijk eten in Rabat met de bemanning van de Bojangles |
En dan te bedenken dat we pas 2,5 maand weg zijn. Nog 11
maanden te gaan en het lijkt alsof we al meer dan een jaar weg zijn.
Nu we weer terug zijn op de boot , beginnen de dagelijkse
klusjes uiteraard ook weer. Te beginnen met een vacuümpomp van het toilet. Deze
is hoorbaar weer toe aan een “schoonmaakbeurt”. Een vies karwei dat we dan ook
altijd zo lang mogelijk uitstellen. Maar eens in de twee tot drie jaar zijn we
toch echt weer de klos. En we zitten op een boot, dus je kunt overal altijd
heerlijk bij……maar goed, ik zal de details besparen. De pomp doet het weer
zoals het hoort. Daarna een piepklein gaatje in de dinghy geplakt en de
achtersteunen van de bimini iets naar binnen verplaatst. Dit laatste om de
bimini wat meer zijdelingse stabiliteit te geven. De bimini was, om het op zijn
oerhollands te zeggen, wat wackelig.
Nu de klussen voor vandaag klaar zijn, wordt het tijd voor
een nieuwe blog en om wat terug te kijken op de afgelopen anderhalve week.
We vertrekken op 22 september met goede moed uit Ayamonte
met een heerlijke voordewindse koers. De snelheid varieert ergens tussen de vier
en vijf knopen, eigenlijk iets te weinig voor onze planning, en we genieten.
Helaas valt de wind na een tijdje weg en lopen we nog maar net twee knopen.
Echt te weinig dus. Zo komen we zelfs met een tweedaagse planning in de knoop,
terwijl we bij vertrek nog de eendaagse planning in het hoofd hebben. Dus
zetten we de motor rustig bij en houden de snelheid rond de vijf knopen. De
motor gaat niet meer uit tot we bij de douanesteiger in Rabat liggen, blijkt
achteraf. De rest van de dag, de hele nacht en de volgende dag is er totale
windstilte. Zelfs geen zuchtje wind. De deining die er is, verdwijnt ook en de
oceaan lijkt een biljardlaken. Kortom weinig spannend, en al helemaal niet
omdat we geen vis vangen, niet verstrikt raken in drijfnetten en ook geen pilot
whales zien.
 |
| De laatste hand wordt gelegd aan de serie drogue (soort stormanker) |
De aankomst in Rabat maakt aan alle gebrek aan spanning een
einde. Op vijf mijl voor de aanloop van Rabat roepen we de haven van Rabat op
via de marifoon. Ook na de 15e oproep, geen reactie. We hebben het
goede kanaal minstens “een week” uit ons hoofd geleerd en weten zeker dat het
kanaal 10 en niets anders dan 10 moet zijn. Uiteraard proberen we het ook
gewoon op kanaal 16, maar daar komt ook geen reactie. Ook via de telefoon komt
geen reactie. Via internet en langsvarende vissers krijgen we nog zeker drie
mogelijke marifoonkanalen door. Maar natuurlijk ook daar geen reactie. Het
juiste kanaal is immers tien.
Na anderhalf uur begint het te schemeren en
willen we toch echt graag de haven in. Er is geen deining en nog minder wind,
dus eigenlijk de ideale omstandigheden om Rabat aan te lopen. Oh ja, vergeten
te vermelden dat de haven van Rabat dicht gaat als er meer dan twee meter
deining staat. Maar daar is nu dus geen sprake van. Na nog een aantal keer de
haven te hebben aangeroepen zonder reactie, reageert een Engelse schipper die
een half uurtje voor ons de haven is uitgevaren. Hij wil ons via de marifoon
wel helpen om naar binnen te varen. Wij twijfelen heel erg, maar gezien de
zekere aanwijzingen van de man aan de andere kant van de marifoon, gaan we akkoord.
We liggen nu toch al zeker 30 tot 45 minuten voor de havenmond te wachten.
Hoewel de aanwijzingen heel accuraat zijn, blijven we onzeker over de goede
afloop. Als we vlakbij de pier zijn, krijgen we van een man op de pier ook nog
wat handgebaren en zo varen we met minimaal 3,5 meter waterdiepte over de
drempel.
Zodra we over de drempel zijn,
komt de pilot naar ons toe varen. Te laat dus. Ze maken excuses en zeggen dat
ze heel druk met een catamaran bezig waren en de oproepen niet gehoord hebben.
Het is inmiddels donker, kermis in Rabat en van alle kanten
worden we hartelijk verwelkomd door mensen op de kant en in kleine bootjes op
de rivier. Echt hartverwarmend. Dit gevoel kennen we nog van onze eerdere reis
naar het Midden Oosten, lang geleden. Ook daar, in Syrië en Jordanië werden we
zo begroet en hebben de mensen leren kennen, zoals we nog nergens hebben
gezien.
 |
| Ondanks de stress, toch nog een plaaje kunnen schieten van het fort bij de haveningang. |
De douaneformaliteiten, gaan vlot en na drie kwartier liggen
we in een prachtige box op de tweede pier van de marina. De eerste is de pier
van koning, dus die was iets boven onze stand…. Alle is aanwezig, tot een snelle
wifiverbinding aan toe.
Verder is de
haven rustig en omringd door luxe appartementen en restaurants. Niet echt het
doorsneebeeld wat we later van Marokko krijgen. Maar wel een gerust gevoel om
hier De Liefde voor een week achter te laten.
Had ik al gezegd dat het te veel was? Nou deze blog ook.
Daarom knip het bericht in twee delen en plaats morgen het tweede deel van ons
verblijf in Marokko.
De cliffhanger:
