Bijzondere ontmoeting

Gisteren zien we een mooie Hallberg Rassy bij ons in de haven afmeren. Opvallend is de vlag die wordt gevoerd, het is de Japanse vlag.

Uiteraard gaan we even kijken en al snel raak ik aan de praat met de schipper (Yoshi) en "zijn vrouw" (Naomi). Ze komen inderdaad uit Japan hoewel de boot staat geregistreerd in Delaware Amerika. Deze zomer is de schipper via de Noorse en Zweedse kust naar het zuiden gevaren en nu in Nederland aangekomen. Mooie verhalen en we hebben blijkbaar vorig jaar nog samen in St. Malo gelegen. Toen hebben we elkaar niet opgemerkt. Naomi vraagt of we Japanse thee komen drinken bij hun aan boord. Helaas hebben we een andere afspraak en vragen dus of ze vanavond bij ons langs komen.

Om half negen stappen ze bij ons aan boord. We horen al snel dat ze niet man en vrouw zijn. Yoshi is de schipper en Naomi, die sinds drie dagen aan boord is, is een freelance journaliste en maakt reisverhalen. Onder andere voor een Japans zeilmagazine.

Vrijwel direct haalt Naomi een tas tevoorschijn met ingrediënten voor een Japanse theeceremonie.

Voor Femmie heeft Naomi zelfs een Kimono meegenomen. Echt heel leuk natuurlijk.

Na een zorgvuldige voorbereiding en instructies aan Femmie genieten we van het tafereel. De groene thee is heerlijk.

We spreken af dat ik ze samen met Femmie morgen zal meenemen voor een tour langs Monnickendam, Volendam en Edam. Om tien uur vanmorgen stappen we op de fiets. We fietsen via de charterhaven (foto maken), Hakvoort (foto maken) en Katwoude. Naomi en Yoshi genieten zichtbaar. Zoals gebruikelijk bij echte Japanners worden er heel vele foto's gemaakt. Na Volendam fietsen we langs de dijk naar Edam. We stoppen natuurlijk bij de mooiste plekjes zoals de zeesluis, de kettingbrug, de molen, Voorhaven, Kaasmarkt, Proveniershof etc. Na een heerlijke lunch op het Damplein fiesten we weer terug naar Monnickendam. Naomi en Yoshi zijn enorm enthousiast en hebben, net als wij, een hele leuke dag gehad.

In de middag wisselen we nog Facebook, mail en bloggegevens uit zodat we in contact kunnen blijven met elkaar. Morgen zeilen Naomi en Yoshi naar Amsterdam om vanuit daar verder te zeilen naar Frankrijk. Daar gaat de boot op de kant voor de winter. Komend voorjaar komt Yoshi samen met zijn vrouw dan weer teug om verder te reizen.

De laatste dag in Duitsland

8 augustus 2015

Om 8 uur vertrekken we van Gieselau richting Brünsbüttel. Na het korte stukje vanaf het sluisje gaan we rechtsaf. Achter ons zien we op enige afstand een flink zeeschip aankomen. Ze vaart iets sneller en is na een uurtje vlak achter ons. Voor ons zien we dat er drie zeeschepen gaan stilliggen en moeten wachten op een duwcombinatie van de andere kant. Het zeeschip wacht ook achter ons. Wij kunnen net als nog een aantal zeilboten gewoon doorvaren. We zijn immers een stuk minder breed. Als we weer een tijd netjes stuurboordwal varen komen de vier zeeschepen ons oplopen. Het duurt toch zeker anderhalf uur voordat ze alle vier gepasseerd zijn.

Als we Brünsbüttel naderen komt er een historisch schip onder Russische vlag achterop. Op het moment van passeren zwaait de bemanning uitbundig. Ze zijn waarschijnlijk onderweg naar Sail Amsterdam.

Sorry voor de donkere foto

Bij Brünsbüttel kunnen we vrijwel direct de sluis invaren. Op de sluiskade kunnen we zien dat het tij inmiddels bijna een knoop meeloopt richting Cuxhaven. Zodra we de sluis uit zijn, kunnen de zeilen gezet worden en varen we het laatste stuk over de Elbe. Het hele stuk is bezeild. De stroom gaat steeds harder meelopen en vlak voor Cuxhaven lopen we elf knopen over de grond. Dat schiet lekker op. We zijn niet de enigen die naar Cuxhaven gaan, maar gelukkig vinden we snel een mooie plek aan de kade.

Die avond is er een soort kermis met groot vuurwerk langs de dijk iets verderop. Dit om de voorbijkomende tallships te begroeten op hun weg richting Amsterdam. Een aantal van de tallships komt uit Rostock waar ook een soort Sail in kleinere vorm is gehouden. We verbazen ons maar weer eens wat bij dit soort gelegenheden wordt weggevreten. Er staan minstens veertig eettentjes of -kraampjes en bij allemaal staat een rij mensen te wachten. Zonder te eten word je er al bijna misselijk van. Gelukkig zijn er ook een aantal muziektenten met diverse soorten muziek. Van dance tot rock maar ook tachtiger en negentiger jaren muziek (iets meer voor ons). We vermaken ons prima en het vuurwerk is heel erg mooi. Een mooie afsluiting. Morgen varen we naar Nederland.

Onweer en andere ongemakken

Het is 7 augustus en we verlaten vandaag de Oostzee. Jammer, maar we hebben nog ruim een week om te genieten.

We vertrekken op tijd (6 uur) omdat er volgens de verwachtingen in de ochtend nog wat wind staat. Volgens dezelfde verwachtingen ontstaan er in de loop van de middag wat onweersbuien. Als we vroeg vertrekken krijgen we die buien dus pas op het Noord- Oostzeekanaal (Kielerkanaal voor de Nederlanders). Er staat een knoopje of tien wind en we varen aan de wind over de Kieler Bucht richting Kiel. De gang zit er goed in. Om ons heen is het nog erg rustig en ook het vrachtverkeer zit op grote afstand van ons.

Als we over de helft zijn zien we het weer aan de horizon al wat betrekken. Toch een stuk vroeger dan volgens de verwachtingen. Het lijkt een kleine bui waar we met wat geluk voor het grootste deel omheen kunnen zeilen. De wind valt weg en er is inmiddels al wat bliksem te zien. We starten de motor en besluiten de bui aan de stuurboordzijde te passeren. Dit lukt maar gedeeltelijk. Er zit geen wind in de bui, maar regen in overvloed. We schuilen onder de buiskap en het onweer komt nu echt dichtbij. We zien de bliksem op een paar mijl inslaan. Ons besluit om stuurboord langs te gaan, blijkt een goede keuze. Na een een kleine twintige minuten is alles weer rustig en zeilen we weer in de goede richting naar Kiel.

Voor de aanloop van de Kieler Förde liggen een aantal munitievelden waar je vanzelfsprekend niet door mag varen. We varen iets meer bakboord om de velden goed vrij te houden. En weer begint het te betrekken en komt er een onweersbui over. Omdat we hier niet echt uit kunnen wijken, komt deze bui recht over. Gelukkig is deze bui nog niet echt tot volle grootte uitgegroeid. Buiten wat gerommel en veel regen valt het nu wel mee. Nadat de bui over is, varen we de Kieler Förde binnen. Zoals altijd is het er weer een drukte van belang. Bij de sluis van Holtenau aangekomen melden we ons netjes en wachten tot we aan de beurt zijn. We zijn niet de enigen, er liggen nog een tiental boten te wachten.

Zodra de sluisdeuren openen, varen we naar binnen. Een boot voor ons meert meteen aan bakboord af in plaats van helemaal naar voren door te varen. Alle andere boten moeten er dus omheen, net als wij. Nadat we vastliggen klimmen Sjoerd en ik via de trap langs de sluiswand naar boven om bij de kiosk af te rekenen. Dit gaat zoals altijd heel soepel. Een tweetal boten heeft besloten om aan stuurboord af te meren. Niet zo handig, want dan moet je helemaal naar het einde van de sluiskolk lopen, de sluisdeuren over en dan weer helemaal over de middenkade naar de kiosk om te betalen. Één van de schippers loopt na lang aarzelen toch maar richting de gesloten sluisdeur voor ons. Zodra de sluisdeur achter ons sluit, besluit hij toch via die deur naar de overkant te lopen. Hoewel hij al bijna bij de sluisdeur voor ons was, keert hij dus om en loopt het hele stuk weer terug. Dat gaat nog wel even duren zo. Op het moment dat de deur voor ons opent, is hij nog steeds niet bij de kiosk. Wij varen uit en hebben de schipper met zijn boot niet meer gezien. Niet zo snugger dus. De andere boot aan de stuurboordzijde heeft besloten om helemaal niet te gaan betalen en vaart net als ons gewoon de sluis uit. Hoe dat aan het einde van het kanaal in Brünsbüttel zal gaan weet ik niet, maar ik kan me zo indenken dat hij daar toch echt zal moeten betalen voor hij daar geschut wordt.

 De Louisiana Star op het Kielerkanaal

Wij varen door tot Gieselau waar we weer een mooi en rustig plekje voor het sluisje vinden voor de nacht. Onderweg passeren we nog een lemsteraak die we ook in Skillinge (Zweden) zijn tegengekomen. Ze zwaaien enthousiast en meren ook bij Gieselau af. We worden aan boord uitgenodigd en wisselen ons beider ervaringen van de afgelopen weken uit onder het genot van een heerlijk wijntje.

Minoes krijgt het nog voor elkaar om kort te ontsnappen. Hoewel het loopgedeelte van de steiger van een ijzeren rooster is voorzien, lukt het Minoes om via de railing van de steiger richting het sluisje te lopen. Gelukkig hebben we haar weer snel gevonden. Ze staat aan het einde van de steiger gewoon op ons te wachten.

Morgen gaan we naar Cuxhaven.